SPIS

Sprawiedliwosc, Pokoj i Integralnosc Stworzenia

Historia Amana

LMC EtiopiaKilka miesięcy temu do ośrodka, gdzie pracuję, trafił Aman – 12-latek, który po upadku z drzewa uszkodził sobie rdzeń kręgowy. Jego rodzina przyniosła go do nas, jako do ostatniego miejsca, gdzie mogą otrzymać jakąś pomoc. Niestety uszkodzenie było na tyle poważne, że medycznie nic nie byliśmy w stanie zrobić. Jedynie to spróbować zdobyć dla niego wózek, by mógł stać się bardziej niezależny. Jest w Awassie jedna organizacja, która rozprowadza sprzęt ortopedyczny, więc razem z Amanem się tam wybraliśmy, pełni nadziei. Niestety nie mogli nam pomóc. Jak ogromny był mój zawód… Tak więc chłopiec wrócił do domu, bez niczego… Po kilku tygodniach odwiedziłam znów tę organizację i okazało się, że mają nową dostawę wózków! Jednakże nie miałam żadnego namiaru na Amana (większość naszych pacjentów nie ma stałego adres, numeru telefonu, czy jakiejkolwiek innej możliwości ich znalezienia). Bardzo mi źle z tym było, że ta szansa na pomoc chłopcu pojawiła się za późno, a teraz już pewnie nigdy go nie spotkam… Ale Pan Bóg jest niezawodny! Niedawno odwiedzałam w szpitalu inne dziecko i jak wielkie było moje zaskoczenie i niedowierzenie, gdy na łóżku obok zobaczyłam uśmiechniętą twarz Amana! Okazało się też, że ma zostać wypisany ze szpitala tego samego dnia, więc jego mama z chęcią przyjęła propozycję, by przyjechali do nas do ośrodka (gdzie byśmy kontynuowani leczenie odleżyn, z których powodu był hospitalizowany), a jednocześnie też spróbować raz jeszcze zdobyć sprzęt dla niego. Następnego dnia Aman był u nas, więc pojechaliśmy zapytać o wózek. I usłyszeliśmy – „Niestety, ale już więcej nie mamy…”. I takie wołanie w mej duszy – „Panie, ten chłopiec już raz się zawiódł, teraz postawiłeś go znów na mej drodze, proszę pomóż!”. I chwilkę później – „Choć mamy właściwie jeden wózek, którego od kilku tygodni nikt nie odebrał, więc jak pasuje to możecie dostać”. I oczywiście pasował idealnie! Jaka radość Amana, gdy zaczął na nim śmigać po ośrodku 🙂 I jak wielka moja radość i wdzięczność Bogu za ten cud! Za to, że znów spotkałam tego chłopca, za to że załatwił wózek dla niego (a niby się skończyły :P), i to tak błyskawicznie, bo normalnie proces oczekiwania trwa 2 miesiące 🙂 I też taka lekcja zaufania dla mnie, że Bóg nigdy nie zawodzi i też lepiej wie, kiedy jest dobry czas, by coś się wydarzyło.

LMC Etiopia

Madzia, ŚMK, Etiopia

Szkoła letnia

CLM EthiopiaW jaki sposób najlepiej wykorzystać czas wakacji? Dzieci mieszkające w okolicy kliniki, w której pracuję, nie zadają sobie takiego pytania. Pochodzą z biednych, wielodzietnych rodzin, a ich rodziców nie stać na jakąkolwiek formę wakacyjnej aktywności dla swoich pociech. Nudzą się. Postanowiliśmy więc wyrwać je z tej wakacyjnej bezczynności.

Wykorzystując ich czas, który mają teraz w nadmiarze i środki, które otrzymaliśmy od polskiej grupy świeckich misjonarzy kombonianów, połączyliśmy przyjemne z pożytecznym i zorganizowaliśmy dla nich szkołę letnią. Wzięło w nie udział łącznie 80 chłopców i dziewcząt w wieku od 12 do 18 lat. Szkoła odbyła się w trzech tygodniowych turnusach: starsze dziewczyny i chłopcy oddzielnie, a młodsze dzieci razem.

Dzień rozpoczynaliśmy wspólną modlitwą Ojcze Nasz, po czym następowały lekcje. Dzieci uczyły się zasad zdrowego odżywiania, higieny, ochrony środowiska, sposobów planowania rodziny, pierwszej pomocy. Słuchały też o problemach, z jakimi zmagają się nastolatki w Etiopii: o używkach, AIDS, chorobach przenoszonych drogą płciową, aborcji, rytualnym okaleczeniu narządów płciowych kobiet i zmuszaniu młodych dziewcząt do małżeństwa.

CLM EthiopiaBy przekazywana wiedza lepiej zapadła w pamięć, wiele zajęć przeprowadzonych było poza klasą, w formie ćwiczeń praktycznych lub zabawy. Po lekcji dotyczącej zasad zdrowego odżywiania dzieci poszły do ogrodu, gdzie uczyły się przygotowywać grządki i sadzić warzywa. Lekcja dotycząca higieny zakończyła się otrzymaniem przez wszystkich szczoteczek i past oraz wspólnym myciem zębów. Po omówieniu zasad pierwszej pomocy i wyświetleniu filmów obrazujących prawidłowe zachowanie w takich sytuacjach nastąpiły zajęcia praktyczne, podczas których dzieci wcielały się w role zemdlałych, oparzonych i zakrztuszonych, oraz ich ratowników. Podczas jednej z zabaw uczyły się zasad dobrego zachowania – między innymi tego, by widząc białego człowieka nie wołały za nim „youyouyou”, że grzeczniej jest go po prostu pozdrowić. Na ostatnich zajęciach to, czego się nauczyły podczas całego tygodnia, miały za zadanie namalować.

CLM EthiopiaJedna z lekcji dotyczyła stworzenia świata. Pokazano na niej zdjęcia obrazujące piękno stworzonego przez Boga świata – przepiękne krajobrazy Etiopii, zdjęcie cudnego zachodu słońca nad  jeziorem Awassa, przy którym mieszkają. Zaraz po tym zobaczyły zdjęcia śmieci leżących w ich okolicy, które niszczą to piękno, które Bóg stworzył. Po tym wstępie poszliśmy razem z zapałem zbierać leżące w pobliżu śmieci.

W czasie przerwy między lekcjami dzieci otrzymały paczkę ciastek. Każde dziecko codziennie dostawało też pożywny obiad: indżerę z różnymi warzywami, co było również dobrym zobrazowaniem zasad zdrowego odżywiania, o których uczyli się podczas lekcji. Szkoła zakończyła się oficjalną galą, podczas której dla każdego ucznia rozdano certyfikaty uczestnictwa oraz w prezencie zestawy szkolne: (zeszyty, długopis, ołówek i temperówkę), co dla wielu rodzin było znacznym odciążeniem domowego budżetu. Dodatkowo, dwanaścioro najbardziej aktywnych uczniów zostało nagrodzonych specjalnym zestawem do matematyki (cyrkiel, linijka, ekierka).

Wszystkim szkoła się bardzo podobała. Nauczyciele cieszyli się, że uczniowie byli zainteresowani omawianą tematyką, a uczniowie już czekają na kolejną szkołę w przyszłym roku.

CLM EthiopiaTobiasz Lemański, ŚMK, Etiopia

Spotkanie Przyjaciół Comboniego w Awassie.

Ethiopian CLM

Świeccy Misjonarze Kombonianie w Etiopii współpracują z grupą „Przyjaciół Comboniego.”

Częścią tej współpacy jest organizacja i formacja tej świeckich osób tworzących tą grupę.

Ostatnio w czasie spotkania w Awassie rozmawialiśmy o Społecznej Nauce Kościoła, oraz o tym jak Św. Daniel Comboni opiekował się niewolnikami i tymi najbardziej opuszczonymi.

Był także czas na medytację fragmentów Biblii, na których opiera się Społeczna Nauka Kościoła oraz podzielenie po medytacji.

To było naprawdę dobre spotkanie.

Ethiopian CLMMadzia Plekan. ŚMK, Etiopia

Miłość jest liną, która ciągnie nas ku górze…

CuerdaPiękne, naprawdę piękne są katechezy, które przeprowadzam z więźniami. Jesteśmy dopiero na początku drogi, ale idzie nam naprawdę dobrze. Za każdym razem, kiedy zanurzamy się w tajemnicę miłości, coraz bardziej nas fascynuje. Czas który razem spędzamy, wypełniony jest dzieleniem się, odkrywaniem najgłębszym miejsc w naszej duszy.

Mamy to pragnienie, żeby podążać drogą do zrozumienia… zrozumienia siebie nawzajem… aby spotkać Boga.

Zaczęliśmy z kamieniami w naszych sercach, wielkimi i ciężkimi, stopniowo je łamiemy, rozbijamy, aby stały się tak małe, że będzie je można wyrzucić jak okruszki z buta. W tym momencie każda grupa katechetyczna składa się z 6 więźniów, co wydaje się nam być odpowiednią liczbą, w małych grupach łatwiej jest stworzyć atmosferę intymności, otworzyć się. Jestem szczęśliwa, ze mam szansę być tutaj, wśród tych ludzi, bez krat i podziałów, siedząc w kółku, w bliskości z ludźmi.

To bardzo ważne, aby być blisko, utrzymywać kontakt wzrokowy, słuchać uważnie, trzymać za rękę w trakcie modlitwy, i najważniejsze, obiąć i powiedzieć DZIĘKUJE CI. Katecheza trwa około 1,5 godziny. Zapominam, że jestem w więzieniu, zapominam o czerwonych strojach, które noszą więźniowie. Nie słyszę hałasu wywołanego przez innych więźniów. Jesteśmy tak pochłonięci tym czym się dzielimy, że nadawałoby się to na tytuł książki Virginii Woolf „Nasz własny pokój”, i faktycznie jest tam miejsce dla nas i dla nich. Lubię tą ścieżkę, która poprzez  odnowę człowieka i jego samo-odkrywanie prowadzi do osobistego wewnętrznego wzrostu, i to nie chodzi tylko o więźniów ale również o nas, którzy z nimi przebywamy. To wymiana, dajemy i otrzymujemy, jak mawiał drogi staruszek Paulo Freire a co wciąż jest aktualne „nie jest tak że ktoś kogoś uczy, uczymy się wszyscy jedni od drugich”.

Emma, ŚMK.

Piękne zwycięstwa.

carcel

Niektóre zwycięstwa są szczególnie piękne, takie małe osiągnięcia, rodzące się z bitew, smakujące wysiłkiem, poświęceniem, nadzieją, marzeniem. Większość z nich jest skutkiem długiej podróży tego, kto nigdy się nie poddaje, pomimo trudności.

Te małe zwycięstwa są radościami, którymi możemy dzielić się w grupie pracy, złożonej z ludzi, wierzących w to, co robią. Wierzących, że z ufnością i pokorą mogą uczynić możliwym każdy dzień pracy w służbie więziennej.

Dziś w końcu zaczęliśmy katechezy w więzieniu Nelsona Hungary o zaostrzonym rygorze.

Nasza radość, tych, którzy byli w to zaangażowani, przyszła po bardzo długim oczekiwaniu. Wynikało ono z konieczności zorganizowania niezbędnych zezwoleń… Całej tej biurokratycznej gmatwaniny, która normalnie zniechęca wielu… ALE NIE NAS! Mieliśmy wciąż nadzieję i wiernie trzymaliśmy się wyznaczonego celu, próbując zrealizować prośbę samych więźniów, negocjowaną przez część instytucjonalną pracowników więzienia, którzy nie mieli zaufania do zajęć resocjalizacyjnych czy prac badawczo – rozwojowych prowadzonych z więźniami. Niektórzy twierdzili, że to strata czasu, nie warta zachodu, tak jakby ci, którzy są w więzieniu nie mieli żadnych praw, nawet do tego, żeby szukać Boga i poznawać siebie samych, jakby ich całe życie polegało tylko na siedzeniu w ciemnej celi. Jednak właśnie w tej ciemności pojawiło się pragnienie „zobaczenia”, ponownego spotkania się, przyjęcia tej tajemnicy, która uderza w ludzką duszę. Nikt nie ma prawa, żeby zaprzeczyć potrzebie i duchowemu poszukiwaniu, które jest właściwe istocie ludzkiej. Dlatego nasze zmagania były odpowiedzią na pragnienia samych więźniów, postulatem, który wynikał z ich osobistego poszukiwania, pragnienia odszukania Boga i spojrzenia na siebie samego.

Dziś zaczyna się nowa ścieżka dla małej grupy więźniów. Nareszcie możemy spotykać się w pomieszczeniu, gdzie możemy usiąść w kółku, wolni, bez żadnych przeszkód, kajdanek, bez obecności pracowników ochrony.

Niesamowite są podzielenia, wypływające z serca tych ludzi, pełnych pytań i pragnień. Stworzyliśmy razem drogę, gdzie każdy mógł podzielić się swoimi doświadczeniami i wzbogacić innych, gdzie więźniowie mogli uczyć się wzajemnie od siebie, gdzie łączyły się razem emocje, radość, rany zadane przez życie, które wymagały przepracowania. Życie, nie było traktowane jako stracone czy zrujnowane ze względu na ciężar winy lub przekonania ludzi.

Niech będzie błogosławiona ta ścieżka, niech będzie błogosławione to pragnienie Boga, które wzmacnia serce, przekracza granice i więzienne kraty.

Niech żyje życie, które jest zdolne do narodzin i wzrostu. Niech żyją ludzie, którzy pomagają w tym wzroście. Niech żyje chęć podążania drogą i odwaga, żeby zacząć.

Spośród praw więźniów, które muszą być respektowane jest prawo do duchowego wsparcia. Wszyscy więźniowie są wolni, jeżeli chodzi o kult religijny oraz prawo do praktykowania go w więzieniu. Nikt nie jest zmuszany, jeśli nie chce uczestniczyć w spotkaniach.

Emma, ​​ŚMK